Osobiste oznaczenie Kazimierza Rudzita

Osobiste oznaczenie Kazimierza Andriejewicz Rudzita, 15. Oddział Lotnictwa Rozpoznawczego, Czerwone Lotnictwo Wojskowe. Wiosną i latem 1919 roku Rudzit wykonał 23 loty bojowe i rozpoznawcze na Froncie Południowym. Podczas jednej ze szczególnie godnych uwagi misji Rudzit przeprowadził atak, trzymając podczas lotu na kolanach bombę o masie 25 funtów. Czaszki i podobne makabryczne motywy były wówczas bardzo powszechne w lotnictwie czerwonych i choć większość z nich miała charakter kreskówkowy lub wesoły, oznaczenie Rudzita jest jednym z najbardziej skomplikowanych tego rodzaju. Przedstawia ono Śmierć jadącą na kosie i trzymającą czerwoną wstążkę, wraz z parą ważek. Ważki wiążą się z wieloma skojarzeniami dotyczącymi śmiertelności – w niektórych tekstach literackich uznaje się je za symbole ulotności życia, w innych za duchowych posłańców, choć powiązania te mają charakter domysłowy. Zostało namalowane na prawej burcie samolotu Nieuport 24bis Rudzita, prawdopodobnie na początku 1919 roku.

Godło SPA 91

Godło Eskadry SPA 91, Francuskie Siły Powietrzne. Eskadra SPA 91 została utworzona wiosną 1917 roku z oddziałów myśliwskich Nieuport N 505 i N 506 należących do 8. Armii Francuskiej. Eskadra zakończyła wojnę z 6 potwierdzonymi zestrzeleniami (5 samolotów i 1 balon) i została rozwiązana 9 lipca 1919 roku. Zgodnie z francuską tradycją insygnia były przekazywane kolejnym eskadrom. Między innymi przypisano je do 1. eskadry EC 2/11, która latała na samolotach F-84G i F-84F, a później do 3. eskadry EC 1/7, latającej na samolotach Jaguar i Rafale. Źródła nie są w stanie jednoznacznie określić konkretnego gatunku ptaka. Przypomina on raczej wronę lub kruka, choć wydaje się, że zamierzonym gatunkiem był orzeł. Pierwszy projekt przedstawiał granat, jednak wkrótce po pierwszej wersji zmieniono go na czaszkę. Podczas I wojny światowej emblemat był malowany przeważnie na boku kadłuba samolotów. W późniejszych, nowocześniejszych wersjach umieszczano go na ogonie, w mniejszym rozmiarze i w bardziej stylizowanej formie.

Malowanie kadłuba „Rice's Red Devils"

Malowanie kadłuba „Rice's Red Devils", kompania C, 89. Batalion Czołgów Średnich, 25. Dywizja Piechoty, Armia Stanów Zjednoczonych. Batalion został powołany do służby w Korei 7 sierpnia 1950 roku i wyposażony w czołgi M4A3 (76) W. W ramach inicjatywy 8. Armii dotyczącej wojny psychologicznej jednostki otrzymały polecenie namalowania na swoich czołgach twarzy diabłów lub tygrysów, przy czym miały stosunkowo dużą swobodę w wyborze konkretnego wzoru. Najbardziej uderzającym motywem był ten z kompanii C, dowodzonej przez kapitana Rice’a. Kompania namalowała na kadłubach czołgów twarz potwora na ciemnoczerwonym tle, co przyniosło jej trafny przydomek „Rice’s Red Devils”. Chociaż same oznaczenia były z pewnością odważne i agresywne, nie ma prawie żadnych dowodów na to, że wywarły one jakikolwiek efekt psychologiczny na przeciwnika. Zazwyczaj czerwony diabeł zajmował całą przednią powierzchnię kadłuba czołgów Sherman należących do tej kompanii.

Godło Dywizjonu Black Cat (Typ 1)

Emblemat Dywizjonu Black Cat (ROCAF). Jednostka ta, znana wcześniej jako 35. Dywizjon, została utworzona w przez Republiką Chińską i Stany Zjednoczone w 1958 roku, a w pełni zorganizowana w 1961. W latach 1961–1974 prowadziła loty samolotami szpiegowskimi typu U-2 z bazy lotniczej Taoyuan na północy Tajwanu. Projekt godła przypisuje się pilotowi Chen Huai, który pomógł je zaprojektować wraz z kolegą z oddziału około 1960 roku. Trudno jest ustalić dokładne szczegóły, a źródła podają sprzeczne informacje, jednak relacje sugerują, że przynajmniej częściowo inspirowało je logo baru, który piloci często odwiedzali podczas szkolenia. Poszczególne elementy kota nawiązują również do samego samolotu U-2. Twarz kota odzwierciedla widok kadłuba samolotu U-2 z przodu, ostre uszy symbolizują czujniki, a złote oczy odzwierciedlają przenikliwe i wyraźne kamery rozpoznawcze, w które wyposażony jest samolot. Istnieją dwie odrębne wersje tego godła, choć informacje dotyczące różnic między nimi są niejasne. Godło było używane przede wszystkim jako naszywka, a nie jako typowe oznaczenie samolotu, i można je było znaleźć w różnych formach na różnych przedmiotach związanych z dywizjonem.

Malowanie ogona „Upiór" 337. Dywizjonu

Malowanie ogona „Upiór", 337 Μοίρα Παντός Καιρού (337. Dywizjon przeznaczony do wszystkich warunków), Greckie Siły Powietrzne. Dywizjon 337 zaczął powstawać w wyzwolonej Grecji w 1945 roku, a formalnie powstał w 1948 roku. Początkowo jednostka ta latała na samolotach typu Spitfire, ale później stała się pierwszą grecką eskadrą, która zaczęła latać na samolotach odrzutowych, wyposażona w modele T-33 i F-84G. Pierwotne malowanie przedstawiało ducha z dwiema bombami pod skrzydłami, co symbolizowało jej rolę jako myśliwca bombowego. Później eskadra przyjęła bardziej wyraźną rolę myśliwca przechwytującego, a malowanie zostało zaktualizowane tak, aby zamiast bomb przedstawiało pociski. Istnieje wiele wariantów tego widma, związanych z różnymi okresami operacyjnymi i typami samolotów, charakteryzujących się odmiennymi kolorystykami i stylami. Ta konkretna wersja została namalowana na ogonie samolotu F-4E o numerze 68-0506, aby upamiętnić wycofanie samolotów F-4E z 337. Dywizjonu. Phantom do dziś nosi to malowanie i obecnie pełni rolę strażnika bramy bazy lotniczej w Larissie.

Emblemat „Uśmiechnięta czaszka"

Emblemat „Uśmiechnięta czaszka”, 7. Królewski Regiment Pancerny, Armia Brytyjska. W Królewskim Korpusie Pancernym nieoficjalne oznaczenia i graffiti były zasadniczo odradzane, ale nie zostały całkowicie zakazane. Na pojazdach były malowane emblematy taktyczne i dywizyjne, a czasami także przydomek pojazdu, jednak rzadko pojawiały się na nich oznaczenia osobiste. Czaszki były szczególnie rzadkie w przypadku Brytyjczyków. Chociaż stanowiły one odpowiednio ogólny emblemat dla pojazdu pancernego, to kojarzyły się głównie z oznaczeniami europejskich państw Osi. Odnaleziono jednak kilka przykładów ich użycia. Ten egzemplarz został namalowany na kadłubie czołgu Matilda należącego do 7. RTR, pod głównym wizjerem kierowcy.

Emblemat „Żółta czaszka"

Emblemat „Żółta czaszka", Armia Szwedzka. Na tym konkretnym oznaczeniu można dostrzec bardzo niewiele szczegółów. Większość osobistych oznaczeń maszyn w armii szwedzkiej ma charakter tymczasowy i istnieje jedynie na okres ćwiczeń lub szkoleń. Powoduje to często utratę kontekstu związanego z projektem i szczegółami, nawet w przypadku bardzo nowych emblematów i napisów. Czaszka została namalowana na tylnej kratce wydechowej pojazdu CV90, prawdopodobnie na potrzeby konkretnych ćwiczeń.

Emblemat 1. Kompanii Przeciwlotniczej, 7. Pułku Przeciwlotniczego

Emblemat 1. Kompanii Przeciwlotniczej, 7. Pułku Przeciwlotniczego, 7. Dywizji Pancernej Japońskich Sił Obrony Lądowej (JGSDF). 25 marca 1981 roku 7. Dywizja została przekształcona w dywizję pancerną. W ramach tej zmiany 5. batalion 7. pułku artylerii (jednostka przeciwlotnicza dywizji) został wyodrębniony z pułku artylerii i przekształcony w 7. pułk artylerii przeciwlotniczej, podlegający bezpośrednio dywizji. Początkowo utworzono cztery kompanie, które otrzymały własne emblematy po 1994, kiedy to pułk został wyposażony w Typ 87. Podobnie jak w przypadku pozostałych kompanii, projekt został bezpośrednio zainspirowany owym pojazdem. Nietoperz został wybrany ze względu na jego funkcjonalny związek z platformą, ponieważ jest to drapieżnik wykorzystujący echolokację do wyszukiwania ofiar. Podobnie jak większość oznaczeń kompanii, został on namalowany po obu stronach wieżyczki, na przedłużonych dolnych blokach, tuż przed zestawem granatów dymnych.

Emblemat „Tiefseefisch" 3. SFltl

Emblemat 3. Schnellbootflottille (3. Flotylli Kutrów Szybkich) Kriegsmarine. Duże, indywidualne oznaczenia na okrętach wojennych są stosunkowo rzadkie, ale często można je było spotkać na niemieckich S-Boat. Wynikało to z faktu, że z okrętów usunięto maszty, co z kolei pozbawiło je systemu identyfikacji, dlatego na każdym kutrze namalowano indywidualne oznaczenie, aby można było je rozróżnić. Ten nieco złowieszczy wzór był oznaczeniem okrętu S 34 i przedstawiał stylizowaną rybę głębinową. Chociaż położenie oznaczeń różniło się nieznacznie w zależności od okrętu, tego rodzaju wzory najczęściej umieszczano z boku mostka lub na kadłubie.

Emblemat 41° Gruppo Autonomo AS

Emblemat 41° Gruppo Autonomo Aerosiluranti (41. Autonomicznej Grupy Bombowców Torpedowych), Regia Aeronautica. Grupa została oficjalnie utworzona jako autonomiczna jednostka bombowców torpedowych w maju 1941 roku i rozmieszczona na Morzu Egejskim. Była wyposażona w samoloty SM.84 i odniosła względny sukces nad Morzem Śródziemnym. Jej najważniejszym osiągnięciem było przyczynienie się do poważnego uszkodzenia brytyjskiego pancernika HMS Nelson we wrześniu. Mimo że model SM.84 był bardziej zaawansowany, załogi preferowały starszy, ale bardziej niezawodny pod względem mechanicznym model SM.79, na który w pełni powróciły na początku 1942 roku. Podobnie jak wiele włoskich emblematów lotniczych, ten egzemplarz jest bardzo szczegółowy i inspirowany historią. Łaciński napis „Usque Ad Inferos” można idiomatycznie przetłumaczyć jako „Z powrotem do piekła”, co stanowi szczególnie trafny motyw dla eskadry torpedowej, której celem jest zatopienie okrętów. Emblemat ten był zazwyczaj malowany na bombowcach SM.84 tej grupy na białym pasie kadłuba, tuż nad numerem taktycznym.