Oznaczenie „Kabuki Kūgā" 4. Kompanii, Brygady Szkoleniowej Fuji

Godło 4. Kompanii Brygady Szkoleniowej Fuji, JGSDF. Sam Pułk Szkoleniowy Piechoty został utworzony 25 stycznia 1968 r., ale 4. Kompania powstała jakiś czas później. Po rozwiązaniu Jednostki Transportu Opancerzonego brygady 26 marca 1988, personel i pojazdy zostały przeniesione do nowo utworzonych 4. i 5. Kompanii. 4. Kompania została wyposażona w kołowy transporter opancerzony Typ 96, pieszczotliwie nazywany „Puma”, który był inspiracją dla godła. Duży kot ma na pysku czerwony wzór w stylu Kabuki, tworzący cyfrę cztery, aby połączyć go z kompanią. Oznaczenie jest ogólnie dość rzadkie, było umieszczone od tyłu na kadłubach pojazdów kompanii, z głową pumy skierowaną do przodu.

Osobiste oznaczenie Władimira Astachowa, 120 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego

Oznaczenie osobiste majora Władimira Astachowa ze 120. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego Gwardii, Radzieckich Sił Powietrznych. 26 września 1988 roku Astachow i jego skrzydłowy Gawriłow poderwali się do lotu, aby przechwycić irańskie cele powietrzne. Używając wyłącznie radaru, obaj z odległości około 7 km wystrzelili 2 naprowadzane radarowo pociski rakietowe R-24R w kierunku dwóch irańskich śmigłowców, zestrzeliwując je. Dla upamiętnienia zwycięstwa, kapitan W.P. Maksimenko, czerpiąc inspirację z zachodnich wzorów na dziobach samolotów, zaprojektował oznaczenie dla Astachowa. Sam ptak był wzorowany na wypchanym sępie, podarowanym pułkowi przez sąsiednią jednostkę śmigłowców. Ów sęp został odwzorowany w kilku innych projektach. Co ciekawe, ptak jest przedstawiony z pociskiem R-60, a nie R-24R, choć prawdopodobnie wynika to po prostu z faktu, że R-60 jest łatwiej dostępny jako punkt odniesienia. Grafika została namalowana po lewej stronie samolotu MiG-23MLD majora Astachowa o numerze 58.

Napis „Casual"

Napis „Casual”, Armia Brytyjska. W szeregach Armii Brytyjskiej typową tradycją pułkową jest nadawanie każdemu czołgowi przezwiska rozpoczynającego się od litery przyporządkowanej do dywizjonu, w tym przypadku C. Nie ma jednak formalnej, ogólnej polityki w tej kwestii. Jest ona zazwyczaj decydowana w obrębie szwadronów, z których wiele ma luźny motyw przewodni, taki jak przymiotniki lub zwierzęta rozpoczynające się na daną literę. Nazwy były zazwyczaj ustalane przez samych członków załogi czołgu, i chociaż członkowie załogi są stosunkowo anonimowi, wybrany przezwisko często pozwala nam w niewielkim stopniu poznać ich zbiorową osobowość. Napis „Casual” widniał na schowku po obu stronach kadłuba czołgu Chieftain, który brał udział w ćwiczeniach w Niemczech w ramach BAOR w latach 80. XX wieku.

Emblemat 3./HLeLv 24 (Późny)

Rzadki emblemat 3. Lentue, Hävittäjälentolaivue 24 (3. Klucz, Dywizjon Myśliwski), Fińskie Siły Powietrzne. W 1944 roku dywizjon przeszedł z solidnych Brewsterów Model 239 na Bf 109 G. Było to konieczne, ponieważ B-239 miały problemy z efektywnością przeciw nowocześniejszym radzieckim samolotom. 109-tki spisywały się znakomicie w rękach Finów; przez resztę wojny dywizjon osiągnął imponujący współczynnik zestrzeleń, wynoszący prawie 30:1. Oznakowanie dywizjonu przedstawiało zazwyczaj czarnego rysia, choć to bardziej abstrakcyjne oznaczenie pojawiło się wkrótce po przejściu na Bf 109. Z relacji wynika, że było ono namalowane na niewielkiej liczbie samolotów jako opcjonalne, nowe oznakowanie dywizjonu, ale udało się znaleźć tylko jeden wyraźny przykład. Zostało namalowany na sterze samolotu Bf 109 MT-437, którym po raz pierwszy w czerwcu 1944 latał sierżant sztabowy Leo Ahokas.

Napis „Zhu De"

Napis „Zhu De" (朱德号), ChAL-W. Nazwa pochodzi od ówczesnego Naczelnego Dowódcy Armii Ludowo-Wyzwoleńczej. Pierwszy raz pojawił się w 1947 roku, kiedy to Wschodniochińska Armia Polowa zdobyła szereg amerykańskich czołgów lekkich M3A3 Stuart podczas kampanii lunańskiej. Po sformowaniu pierwszej jednostki pancernej Armii Polowej w marcu 1947 roku, czołowy pojazd (czołg nr 102) otrzymał oznaczenie „朱德号”. Załoga i czołg wyróżniły się podczas kampanii Huaihai, podczas której czołg nr 102 przyjął trzynaście bezpośrednich trafień, osłaniając rannych towarzyszy pod ciężkim ostrzałem. Podobnie jak czołg „Zasłużony Wojownik” (功臣號), czołg Zhu De przekazywał swoją chwałę kolejnym generacjom czołgów obsługiwanych przez tę samą jednostkę. Ten konkretny napis został namalowany na bokach wieży czołgu Typ 59.

Emblemat Flotylli 14F „Le Corsaire"

Oznaczenie Flotylli 14F, Francuskiego Lotnictwa Morskiego. Flotylla 14F została sformowana 15 stycznia 1953 roku w bazie lotniczej La Karouba w Tunezji. Była to pierwsza grupa, która otrzymała nowy model F4U-7, wyprodukowany specjalnie dla Francji. Był to pierwszy, nowy samolot, dostarczony francuskiej marynarce wojennej po II wojnie światowej. Grupa eksploatowała F4U-7 do 1964 roku i brała udział w kilku konfliktach, w tym w I wojnie indochińskiej w 1954 roku oraz kryzysie sueskim w 1956 roku. Piracki emblemat flotylli był bezpośrednio inspirowany przezwiskiem F4U czyli „Korsarz”. Godło było namalowane na środku ogona F4U-7 flotylli. Później zaczęto go malować jako część tarczy pod kokpitem samolotu F-8E Crusader oraz na krawędzi ogona samolotu Super Étendard.

Godło 2. Dywizji Piechoty

Godło 2. Dywizji Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych. Dywizja została sformowana we Francji 26 października 1917 roku, stając się podczas I wojny światowej pierwszą amerykańską dywizją utworzoną za granicą. Słynny projekt „Głowy Wodza” powstał w następnym roku. Podczas wyprawy po konwój ciężarówek, porucznik Samuel Swift z 2. Kolumny Logistycznej zauważył, że wszystkie francuskie pojazdy nosiły charakterystyczne insygnia i uznał za praktyczne stworzenie takiego samego dla własnej jednostki. Dowódca 2. Kolumny Logistycznej, podpułkownik William Herringshaw, szybko zrozumiał praktyczne zalety tego pomysłu i ogłosił konkurs na projekt godła. Wybrano dwa zwycięskie motywy: głowę indiańskiego wodza i białą gwiazdę. Pierwszy z nich został wybrany, aby pokazać związek z rdzenną Ameryką, a białą oznaczała związek z Teksasem, gdzie wcześniej stacjonowała jednostka. Po naradach oba symbole zostały bezpośrednio połączone i później znalazły się na niezliczonych wzorach naszywek dywizji. Choć na ogół wozy bojowe nie nosiły oznaczeń typowych dla dywizji, wiele innych włączyło symbolikę rdzennych Amerykanów do swoich oznaczeń osobistych, co można było zobaczyć na różnych modelach czołgów Sherman podczas II wojny światowej i wojny koreańskiej.

Godło 14. Wielkopolskiej Brygady Pancernej

Godło 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej Polskich Sił Zbrojnych. Brygada została pierwotnie sformowana 12 grudnia 1944 roku jako 3 Brygada, ale przemianowano ją na 14-tą 8 marca 1945 roku. Jednostka nigdy nie brała udziału w rzeczywistych walkach; jej służba wojenna obejmowała szkolenia w Egipcie w końcowej fazie II wojny światowej, a później służyła jako część alianckich sił okupacyjnych we Włoszech po Dniu Zwycięstwa w Europie. Ćwiczyła z użyciem skromnej gamy pojazdów, w tym M4 Sherman, M3 i M5 Stuart oraz samochodów zwiadowczych M3A1. Godło brygady miało kilka wersji: początkowo przedstawiało słonia, ale później zmieniono go na panterę. Godło istniało głównie jako naszywka na ramieniu, ale prawdopodobnie byłoby namalowane na lewych błotnikach z przodu i z tyłu czołgów, gdyby weszły one do walki.

Godło 3. SFltl „Fliegender Fisch"

Emblemat 3. Schnellbootflottille Kriegsmarine. Zgodnie z typowym dla 3. Flotylli oznakowaniem, każdy kuter miał swój własny, wyraźny symbol, który ułatwiał identyfikację. Zazwyczaj przedstawiał morskie stworzenie lub coś „morskiego”. Latająca ryba była symbolem S 31, której głównym zadaniem było minowanie. Działał na północnych wybrzeżu Malty i podejściach do portu La Valletta, aby zakłócić działania brytyjskiej marynarki wojennej. W maju 1942 roku grupa ułożyła już kilka zagród minowych, ale z powodu niedopatrzenia w planowaniu jednostka nie zdawała sobie sprawy, że kilka pól minowych się pokrywało. Wczesnym rankiem 10 maja 1942 roku S 31 wpłynęła na przyjazną minę i zatonęła. S 61 udzielił pomocy w ratowaniu nielicznych ocalałych. Wrak S 31 spoczywa u wybrzeży Malty na głębokości około 60 metrów i do dziś jest popularnym miejscem do nurkowania. Emblemat latającej ryby namalowano po obu stronach kadłuba, w pobliżu mostka.

Godło 155° Gruppo CB

Emblemat 155° Gruppo Caccia-Bombardieri (155. Eskadry Myśliwsko-Bombowej) Włoskich Sił Powietrznych. Grupa została utworzona 15 stycznia 1941 roku jako 155° Gruppo Caccia Terrestre (155. Eskadra Myśliwców Lądowych) i wykazała się do końca II wojny światowej imponującym rekordem 127 zwycięstw powietrznych. Ten konkretny emblemat pojawił się znacznie później, gdy grupa przeszła na F-104. We włoskiej służbie samolot otrzymał odstraszający przydomek „Bara Volante” (Latająca Trumna), który niestety okazał się prawdziwy. Jednostka straciła pięć F-104 w trakcie służby tych samolotów; większość z nich została utracona w wyniku złych warunków atmosferycznych, a nie konkretnych usterek. Emblemat pantery można było zobaczyć w czasie pobytu grupy w bazie lotniczej Istrana, gdzie był malowany z przodu, przy wlotach powietrza do silników.