War Thunder background
Generał dywizji Claire Chennault
Uwaga! Artykuł został opublikowany na starszej wersji strony. Mogą wystąpić problemy z wyświetlaniem na niektórych przeglądarkach.


Kamuflaż "White 106" dla P-40E-1, 1 Amerykańska Grupa Ochotinków (AVG, "Flying Tigers"), Maj 1942, Loiwing/Baoshan
Chińskie Siły Powietrzne | Kamuflaź dostępny w grze za 200 lub zestrzelenie 120/40/20 przeciwników w AB/RB/SB


Urodzony w mieście Commerce w stanie Teksas 6 września 1893 roku, Claire Lee Chennault był synem plantatora bawełny. Dorastał w stanie Luizjana. Po ukończeniu studiów rolniczych na Uniwersytecie Stanowym w Luizjanie powrócił do Teksasu, gdzie znalazł zatrudnienie jako nauczyciel. Podczas studiów Chennault po raz pierwszy zainteresował się służbą wojskową, gdy wstąpił do Korpusu Oficerów Rezerwy. Podczas I Wojny Światowej Chennault służył jako oficer w Korpusie Sygnałowym, a następnie w Siłach Powietrznych – kwalifikację pilota uzyskał jednak dopiero po wojnie.

 

 Kpt. C.L Chennault
przed samolotem Boeing P-12E

Oczarowany lotnictwem Chennault pozostał w armii po zakończeniu konfliktu i demobilizacji. Specjalizując się w dziedzinie samolotów pościgowych, Chennault stał się szefem Sekcji Pościgowej w Szkole Taktyki Powietrznej w mieście Maxwell w stanie Alabama, będąc jednocześnie dowódcą Zespołu Akrobatycznego Korpusu Powietrznego. W roku 1935 napisał książkę „The Role of Defensive Pursuit”, w której opisywał swoje poglądy na temat taktyk wykorzystania myśliwców, a te sprawiły, iż znalazł się w niełasce przełożonych – zwłaszcza wtedy gdy stwierdził, iż bombowce są podatne na ataki myśliwców wroga.

 

Ciągłe sprzeczki z wyższymi stopniem i problemy ze słuchem sprawiły, iż Chennault odszedł z US Army w kwietniu 1937 roku w stopniu kapitana. Chcąc latać dalej, Chennault zaczął szukać możliwości poza granicami USA. Nie czekał długo: dwa miesiące później znalazł się już w Chinach, zatrudniony jako instruktor. Po zgłoszeniu się do lidera Kuomintangu Czang Kaj-szeka otrzymał zadanie sporządzenia raportu na temat skuteczności Chińskich Sił Powietrznych.

 

Po japońskiej inwazji na Chiny w sierpniu, Chennault znalazł się w wirze walk. Łącząc role głównego doradcy ds. lotnictwa, instruktora i pilota myśliwskiego nagle stał się jednym z najważniejszych ludzi w całym konflikcie. Otrzymał również zadanie stworzenia eskadry złożonej z zagranicznych pilotów-najemników. Po serii szybkich japońskich zwycięstw, Chennault powrócił do Stanów Zjednoczonych w 1940 roku jako część zespołu mającego negocjować z rządem USA pomoc dla Chin.

 

Podróż do Waszyngtonu opłaciła się; pomoc finansowa została zapewniona, a do tego Chennault powrócił do Chin z obietnicą dostawy 100 myśliwców P-40 wraz z mechanikami, pilotami i częściami zamiennymi. Dzięki obietnicom wyższej płacy niż w Stanach Zjednoczonych i dodatkach wypłacanych za zestrzelenia, do Chin szybko zaczęli ściągać piloci Armii, Marynarki Wojennej i Korpusu Piechoty Morskiej. Ci piloci, którzy zostali zaakceptowani, mieli zerwać kontrakty z Armią USA. Nowa jednostka – znana jako Army Volunteer Group – nie mogła być oficjalnie związana z rządami Chin bądź USA.

 

Z dostarczonych samolotów sformowano trzy eskadry myśliwskie. Piloci byli w większości świetnie wyszkoleni, zaś dla wielu z nich był to początek owocnej kariery – jak dla Geroge'a Boyingtona „Pappy’ego” czy „Eda” Rectora. Wkrótce nową jednostkę zaczęto nazywać „Latającymi Tygrysami” od emblematu, który dla Chennaulta zaprojektował sam Walt Disney. Chennault szybko rozpoczął nowe szkolenie pilotów – na nim to uczył ich, aby wykorzystywać zalety samolotów i nie pozwalać Japończykom na wykorzystanie własnych. Dlatego piloci mieli nie angazować się w walkę kołową z japońskimi myśliwcami, a używać za to przewagi prędkości i wysokości. Doktryna ta była dość rewolucyjna i stanowiła zaprzeczenie tego, czego uczono pilotów w USA.

 

„Latające Tygrysy” wskoczyły do walki 20 grudnia 1941 roku, gdy dwóm eskadrom myśliwców P-40 udało się przechwycić 10 bombowców Ki-48. Amerykanom udało się strącić 4 maszyny wroga, zaś reszta z bombowców zrzuciła bomby daleko przed celem. Pod dowództwem Chennaulta „Latające Tygrysy” były niezwykle efektywne; w siedem miesięcy zgłosili zestrzelenie 296 samolotów wroga przy stracie 14 lotników w powietrzu i 10 żołnierzy na ziemi. Jednakże liczba ta jest dziś kwestionowana przez historyków.

 

Wideo Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych: "Latające Tygrysy odgryzają się"

Oprócz dowodzenia „Latającymi Tygrysami”, Chennault kontynuował również szkolenie chińskich pilotów. Po ataku na Pearl Harbor Chennault został przywrócony do służby w US Army w randze pułkownika; trzy stopnie wyżej, aniżeli w momencie, gdy odchodził z Armii 5 lat wcześniej. AVG przeniesiona została również pod kontrole US Army, zaś piloci i mechanicy otrzymali amerykańskie stopnie wojskowe.

 

Chennault pozostał w Chinach do końca wojny. Po awansie na stopień generała brygady w marcu 1943 roku, Chennault silnie domagał się wzmocnienia nalotów na siły japońskie w tym rejonie. Ta postawa skłóciła go z generałem Stilwellem, dowódcą US Army w rejonie, który był zwolennikiem wzmocnienia ofensywy lądowej. Jednakże w końcu to „Plan Chennaulta” poparł prezydent Franklin Delano Roosvelt. Wzmocnienie sił powietrznych dało rezultaty, aczkolwiek w wyniku japońskiej ofensywy Ichi-go Alianci utracili kontrolę nad wieloma z lotnisk. Krytycy Chennaulta szybko obarczyli go winą; Chennault odszedł z USAAF w 1945 roku.

 

Jego rola w Chinach nie zakończyła się na tym. W roku 1946 pomógł sformować Civil Air Transport – komercyjną linię lotniczą, która szybko zainteresowało się CIA. Linie szybko zaakceptowały pomoc finansową CIA, która przydała się przy ewakuacji personelu i sprzętu. Linia została później wykupiona przez CIA i przemianowana na Air America.

 

Rola, jaką Chennault odegrał w lotnictwie USA została doceniona w 1958 roku, gdy otrzymał on rangę honorowego generała dywizji USAF. Kilka dni po tym jednak Chennault zmarł na raka płuc, będąc wtedy ojcem 10 dzieci z dwóch małżeństw. W 1972 roku jego imię wprowadzono do National Aviation Hall of Fame. W miastach Tajpej i Hunan można odnaleźć jego pomniki. Jego największym osiągnięciem jest jednak reputacja „Latających Tygrysów”, unieśmiertelniona w filmie o tej samej nazwie z 1942 roku. W nim to John Wayne wcielił się w rolę Jima Gordona – postaci fikcyjnej, inspirowanej kilkoma z lotników w latających w Chinach. Claire Chennault był z pewnością jednym z nich.


O Autorze

     

Mark Barber, Konsultant Historyczny War Thunder

Mark Barber jest pilotem Brytyjskiej Royal Navy. Jego pierwsza książka została opublikowana przez Osprey Publishing w 2008 roku, następnie napisał kilka tytułów dla Ospray i publikacji dla kilku magazynów, takich jak Brytyjski topowy magazyn poświęcony tematyce lotnictwa FlyPast. Jego główne dziedziny zainteresowań to Brytyjskie Lotnictwo Morskie podczas I i II Wojny Światowej oraz Dowództwo Myśliwskie RAF podczas II Wojny Światowej. Obecnie współpracuje z Gaijin jako konsultant historyczny, wspomagając funkcjonowanie Sekcji Historycznej War Thundera (forum) oraz rubryki As Miesiąca.

Czytaj więcej:
Poznaj zwycięzców turnieju Air Superiority 2024!
  • 30 maja 2024
Zdobądź Churchill AVRE w wydarzeniu Operacja Overlord!
  • 30 maja 2024
Karty Historii (czerwiec): Wojskowy inżynier!
  • 30 maja 2024
Nowe lokalizacje: „Tajemnicza dolina” oraz „Morze Beringa”
  • 30 maja 2024