Emblemat 51ª Squadriglia, „Cave Adsum”

Emblemat 51. Squadriglia, 39° Gruppo Bombardamento Terrestre, 38° Stormo Bombardamento Terrestre (51. Dywizjon, 39. Lądowa Grupa Bombowa, 38. Lądowe Skrzydło Bombowe Regia Aeronautica). To rzadko spotykane oznaczenie 51. Dywizjonu pojawiło się tylko krótko, gdy dywizjon stacjonował w Albanii latem 1941 roku. Słabo znany jest kontekst pochodzenia oznaczenia: chociaż obydwa dywizjony wchodzące w skład 39. grupy (51. i 69.) miały podobne godło, to dokumentacja jest skąpa. Napis „Cave Adsum” tłumaczy się jako „Uważaj, jestem tutaj” i został po raz pierwszy udokumentowany jako motto szkockiego klanu Jardine. Prawdopodobnie nie ma bezpośredniego związku między dywizjonem a tym klanem, ponieważ włoskie dywizjony zazwyczaj zapożyczały łacińskie lub klasyczne zwroty do swoich mott i emblematów. Emblemat ten nie był stosowany powszechnie na bombowcach dywizjonu. Pojawił się na jednym BR.20M, numer 3. Był namalowany na zewnętrznej stronie ogona, blisko jego górnej krawędzi, bliżej przedniej krawędzi.

Emblemat 2./Le.Lv.12

Godło 2. Lentue Lentolaivue 12 (12. Dywizjon, 2. Klucz), Fińskich Sił Powietrznych. 12. dywizjon był stosunkowo małą jednostką rozpoznawczą, działającą od początku wojny zimowej. Operował kilkoma przestarzałymi typami samolotów, w tym Gloster Gladiator, Hawk 75A i, przede wszystkim, Fokker D.XXI. W latach 1942-1943, podczas wojny kontynuacyjnej, Fokkery dywizjonu nosiły ten emblemat, osioł rzucający badawcze spojrzenie z ukosa, przygotowujący się do kopnięcia. Oznakowania Fińskich Sił Powietrznych w czasie wojny często miały humorystyczny lub komiczny wydźwięk, a osioł jest klasycznym przykładem. Był on malowany na myśliwcach Fokker 2. dywizjonu po obu stronach kadłuba, tuż przed kokpitem.

Znak „Znacznie ponad limit”

Znak „Super Over-Limit” (超级超限), PLA. Znak ten, dość powszechny w trakcie transportu wozów bojowych PLA, często widywany jest w różnych formach na szerokiej gamie pojazdów opancerzonych. W rzeczywistości jest to oznaczenie ładunku w transporcie kolejowym, informujące, że przedmiot (w tym przypadku pojazd) przekracza standardową masę transportową i dlatego wymaga dodatkowych środków ostrożności podczas transportu. Znaki często pozostają na pojazdach przez pewien czas po transporcie, co czyni je jednymi z najbardziej rozpoznawalnych chińskich oznaczeń czołgów, pomimo ich bardziej cywilnego charakteru. Istnieje kilka wariantów tego znaku, których umiejscowienie nie jest ujednolicone. Często jest on po prostu naklejany na pojazdach w miejscach, w których jest najbardziej widoczny, takich jak boki wieży i kadłuba.

Napis „Kfir” (1992)

Napis „Kfir”, Siły Obronne Izraela. Oznaczenia osobiste na pojazdach izraelskich są na ogół rzadkie, a większość egzemplarzy ma charakter tymczasowy lub subtelny. W latach 90. załogi czołgów mogły nadawać swoim pojazdom przydomki. Chociaż załogi miały sporą swobodę w wyborze nazwy, wiele maszyn ostatecznie nosiło te same nazwy własne. Kilka czołgów Merkawa w tamtym czasie nosiło nazwy takie jak Kfir, Młot, Dąb itd. Przydomki te były dozwolone głównie podczas ćwiczeń i musiały być usuwane w razie walki, pozostawiając jedynie niezbędne oznaczenia taktyczne. Kfir to popularne i znane imię, dosłownie „Młody Lew”. Nawiązuje do czegoś zarówno młodzieńczego, jak i potężnego. Ten szablonowy przykład został namalowany na Merkawie Mk.2 w 1992 roku, umieszczony na 3. i 4. osłonie bocznej od przodu.

Emblemat 202. Dywizjonu Myśliwców Taktycznych

Oznaczenie ogonowe 202. Dywizjonu Myśliwców Taktycznych (JASDF). Jednostka została sformowana 31 marca 1964 roku i wyposażona w myśliwce F-104 Starfighter. Działała w tej formie do 20 grudnia 1980 roku, kiedy została rozwiązana. Jednak dzień później, 21 grudnia, została zreorganizowana jako pierwszy japoński dywizjon F-15. Emblematem tej nowej formacji był wojownik haniwa, gliniana figurka grobowa często spotykana w pobliżu miejsc pochówku. Emblemat został zainspirowany kompleksem grobowym Kofungun w Saitobaru, który znajdował się w pobliżu bazy lotniczej Nyutabaru, z której operował dywizjon. Konkretny wojownik użyty jako podstawa emblematu nie jest znany, ponieważ w Saitobaru nie było haniwa. Prawdopodobnie został on zainspirowany jedną z figur w ogrodzie haniwa w parku Heiwadai, choć zachowuje on niezwykłe podobieństwo do wojownika haniwa Tankō w Muzeum Narodowym w Tokio. Emblemat wybrano, ponieważ haniwa są postrzegani jako wieczni obrońcy narodu, co czyni go odpowiednim symbolem dla dywizjonu lotniczego. Był on malowany na środku ogona myśliwców F-15 do momentu rozwiązania jednostki 3 października 2000 roku.

Emblemat E troop, 2nd Squadron, 3rd ACR

Emblemat E Troop, 2. Szwadronu, 3. Pułku kawalerii pancernej, Armii Stanów Zjednoczonych. Przed rozmieszczeniem w 2010 roku podczas operacji New Dawn, Eagle Troop oznaczał swoje pojazdy opancerzone tym klasycznym szablonem. Emblemat trafnie łączy głowę orła z literą E i można go było znaleźć na Abramsach i Bradleyach. Pełniły one raczej rolę rezerwową podczas operacji wsparcia niż bojową, jak w poprzednich akcjach. Oznaczenia namalowano na policzkach wieży pod panelami identyfikacyjnymi. Takie umiejscowienie jest typowe, ponieważ pozwala na szybkie ukrycie oznaczeń w razie potrzeby.

Emblemat „Pistol Pakin’ Gremlin”, Australia

Emblemat „Pistol Pakin’ Gremlin”, 93. Dywizjon Królewskich Australijskich Sił Powietrznych. Choć dokładna geneza tego humorystycznego oznaczenia jest nieznana, łączy ono kilka współczesnych elementów, które pomagają umieścić je w odpowiednim kontekście. Napis prawdopodobnie nawiązuje do „Pistol Packin’ Mama” Ala Dextera, niezwykle popularnego utworu z czasów II wojny światowej i ulubionego utworu pilotów i żołnierzy alianckich. „Gremlin” w kontekście samolotów to goblinopodobne stworzenie z folkloru, stworzone do wyjaśniania usterek w samolotach. Jeśli wystąpiła niewytłumaczalna usterka lub wypadek, często obwiniano gremliny. 93. Dywizjon był również znany jako „Dywizjon Zielonych Duchów”, co jeszcze bardziej podkreślało związek z gremlinami. Został on namalowany na ogonie Beaufightera Mk 21 SK-N A8-116, a podniesiona stopa gremlina spoczywała na półce, gdzie statecznik pionowy styka się ze sterem kierunku. Ironią losu jest, że Beaufighter, który nosił to oznaczenie, został skreślony z listy na skutek przymusowego lądowania spowodowanego niejasnym wyciekiem oleju z prawego silnika.

Godło 133. Samodzielnego Batalionu Pancernego Gwardii (1995)

Godło 133. Samodzielnego Batalionu Pancernego Gwardii, Federacja Rosyjska. Początki jednostki sięgają 1943 roku, kiedy to powstała jako 482. Samodzielny Batalion Pancerny. W trakcie II wojny światowej i później wielokrotnie zmieniał nazwę i strukturę, był przydzielany do kilku pułków i dywizji. Godło to powstało po udziale batalionu w wojnie czeczeńskiej, gdzie używał czołgów T-80BW, a także w kilku modeli BMP i samobieżnych haubic 2S1. Góry w odznace symbolizują Kaukaz, gdzie walczył batalion. Niejasny jest powód, dla którego czołg w odznace to T-55, a nie coś bardziej współczesnego, jak T-80. Mógł to być sposób na uhonorowanie poprzedniego pokolenia czołgistów lub po prostu wybór artystyczny. Tekst u dołu brzmi „ЛЕНВО” (LenVO), co jest skrótem od Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, gdzie stacjonował batalion. Oficjalnie emblemat był używany jedynie jako odznaka lub naszywka, z nielicznymi dowodami sugerującymi, że był regularnie malowany na pojazdach batalionu.

Emblemat 3. SFltl „Seeschlange”

Emblemat 3. Schnellbootflottille (3. Flotylli Schnellbootów), Kriegsmarine. Wszystkie okręty 3. flotylli ozdabiały burty swoich jednostek stworzeniami morskimi jako bardziej ezoteryczny sposób szybkiej identyfikacji każdego okrętu. Wąż morski należał do S 33 z pierwotnej grupy 5 łodzi, który przetrwał niemal całą II wojnę światową. W nocy 10 stycznia 1945 roku, z powodu błędu nawigacyjnego, S 33, S 58 i S 60 wpadły na mieliznę u wybrzeży wyspy Unije na Adriatyku. Pomimo kilku prób ratunkowych w ciągu następnych dni, okręty utknęły na dobre. Kilka dni później, rankiem 16 stycznia, ścigacze zostały zaatakowane przez brytyjskie kutry artyleryjskie i torpedowe. Podczas ataku brytyjska torpeda eksplodowała kilka metrów od S 33, rozrywając kadłub i powodując znaczne uszkodzenia. Ostatecznie trafienia brytyjskich dział kalibru 57 mm podpaliły S 33, a pożar ostatecznie rozprzestrzenił się na torpedy, powodując katastrofalną dla okrętu detonację. Jak na wszystkich okrętach 3. Flotylli, po obu stronach kadłuba S 33, w pobliżu mostka, namalowano symbol węża morskiego.

Godło Flottille 28F, „Tête de Loup”

Godło Flottille 28F, Aéronautique Navale (Dywizjon Lotnictwa Morskiego 28F, Francuskie Lotnictwo Morskie). Dywizjon 28F został utworzony w czerwcu 1953 roku w wyniku reorganizacji istniejącego dywizjonu 8F. Latał on w Indochinach na samolotach PB4Y Privateer, które ze zmiennym powodzeniem regularnie brały udział w bombardowaniach podczas wojny indochińskiej. Godło dywizjonu zostało stworzone wiele lat wcześniej, w połowie lat dwudziestych XX wieku, przez lotników poprzedniego dywizjonu, 5R1. Wówczas dywizjon operował latającymi łodziami Blanchard Brd.1, które były bardzo źle postrzegane przez pilotów. Nadano im przydomek „loups” (wilki), niepochlebnie wywodzący się od czasownika „louper”, oznaczającego „chybić” lub „zepsuć”, ze względu na ich zawodność. Z czasem, w miarę udoskonalania samolotów, motyw wilka nabrał bardziej pozytywnej konotacji, dumnie stając się godłem dywizjonu. W historii jednostki używano wielu wariantów wilczej głowy, a emblematy 8F i 28F były niemal identyczne, z tą różnicą, że grubsze złote obramowanie i nieco mniej puszysty wilk był w 28F. Wilk był malowany na samolotach PB4Y dywizjonu po obu stronach nosa, z głową skierowaną do przodu.