Napis Erika

Osobisty napis Hansa „Waldiego” Waldmanna, 6./JG 52 (6. dywizjon 52. skrzydła myśliwskiego), Luftwaffe. Hans dołączył do JG 52 jako sierżant 21 sierpnia 1942 r., pilotując samolot Bf 109 G-2. Pierwsze zwycięstwo odniósł zaledwie kilka tygodni później, 7 września, a niecały rok później miał już na koncie 50 zwycięstw powietrznych. W sumie, jako członek JG 52, odniósł 125 zwycięstw, po czym w ostatnim roku wojny przeniósł się do JG 7 i zaczął latać samolotem Me 262. W trakcie swojej kariery Hans namalował na swoim samolocie kilka oznaczeń, z których jednym z najrzadszych i najmniej udokumentowanych był napis „Erika” – imię jego dziewczyny. Został on namalowany pod kątem pod kokpitem po lewej stronie jego samolotu Bf 109 G-6 pod koniec jego służby w JG 52.

Malunek „Czarodziej GBU”

Rysunek „Czarodziej GBU”, 416. Taktyczna Eskadra Myśliwska, Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych. Zgodnie z tradycją Sił Powietrznych dotyczącą osobistych malunków na dziobie samolotu, piloci F-117 podczas wojny w Zatoce Perskiej musieli wykazać się taktycznym podejściem nie tylko w zakresie pilotowania samolotów, ale również w zakresie oznakowania. Ponieważ samoloty były pomalowane specjalną farbą RAM, zabroniono umieszczania osobistych oznaczeń na zewnątrz samolotu, aby nie naruszyć specjalnych właściwości powłoki pochłaniającej fale radarowe. Niezrażeni tym ograniczeniem piloci namalowali swoje osobiste oznaczenia wewnątrz samolotu, na wewnętrznych drzwiach komory bombowej. Większość grafik skupiała się na mistycznej naturze F-117, a wiele z nich nawiązywało do magii i czarów. Ten doskonały przykład został namalowany na krawędzi wewnętrznych drzwi komory bombowej samolotu F-117 81-10797, a po prawej stronie umieszczono napis „Spell Bound” (zaklęty).

Godło MPK OWR

Godło okrętów zwalczających łodzie podwodne z Brygady Obrony Terytorium Morskiego, Marynarka Wojenna ZSRR. Na początku lat 70. utworzono specjalną komisję, której zadaniem było zaprojektowanie emblematów morskich dla określonych typów okrętów i funkcji w marynarce wojennej. Artysta Walentin Pieczatin kierował zespołem projektowym, który do 1972 roku stworzył większość emblematów. Każdy element podstawowej tarczy został starannie zaprojektowany; pięć punktów na tarczy reprezentuje cztery główne floty i flotę kaspijską. Niebieski trójkąt i białe paski u dołu symbolizują kołnierz munduru marynarzy. Pocisk na dziobie był standardowym emblematem używanym na tych okrętach, ale niektóre z nich miały namalowane herby miast. Umiejscowienie emblematów różniło się nieznacznie, ale najczęściej znajdowały się one z przodu mostka pod prawym oknem, po bokach mostka lub z boku stacji radiowej.

Oznaczenie „Mrugający klaun”

Oznaczenie „Mrugający klaun”, batalion F, 16. kompania, 2. sekcja, Brytyjski Korpus Pancerny. Ten nieco niepokojący emblemat należał do „żeńskiej" wersji czołgów brytyjskich o numerze seryjnym 2716, dowodzonego przez podporucznika Seymoura. Niewiele wiadomo na temat służby czołgu i jego załogi, a źródła podają nawet sprzeczne informacje na temat imienia dowódcy czołgu. Ślady czołgu giną po trzeciej bitwie pod Ypres 31 lipca 1917 r. Nie pojawia się on już po tej dacie ani w żadnych rejestrach ratowniczych, co sugeruje, że został utracony w bitwie. Sam znak jest równie tajemniczy, prawdopodobnie nawiązuje do francuskiego klauna Pierrota, ponieważ pseudonim czołgu „Feu D'enfer” (Piekielny Ogień) również był francuski. Znajdował się on na kadłubie czołgu po prawej stronie pod kabiną kierowcy, obok litery F oznaczającej batalion, która pojawiała się przed cyfrą 10

Oznaczenie „Danish Dynamite"

Oznaczenie „Danish Dynamite", Królewska Armia Duńska. W latach 90. XX wieku kilka czołgów Leopard 1A5DK z Pułku Dragonów Jutlandzkich zostało wysłanych do Bośni w ramach misji pokojowej UNPROFOR (Siły Ochronne ONZ). Czołgi te wchodziły w skład NORDBAT 2 (Nordic Battalion 2), wzmocnionego szwedzko-duńsko-norweskiego batalionu zmechanizowanego pod dowództwem szwedzkim. Ponieważ czołgi działały poza Danią w barwach ONZ, wiele z ich oznaczeń nawiązywało w jakiś sposób do ich kraju pochodzenia, aby je w jakiś sposób reprezentować. Jednym z najbardziej archetypicznych oznaczeń było „Danish Dynamite”, namalowane niewielkimi literami na wyrzutniku łusek czołgu Leopard 1A5DK nr 16177.

Godło VI Gruppo Caccia „Gamba di Ferro”

Godło 32ª Squadriglia, VI Gruppo Caccia „Gamba di Ferro” (32. dywizjon, 6. grupa myśliwska „Żelazna Noga”), Aviazione Legionaria. Chociaż istnieje kilka wariantów godła „Żelaznej Nogi”, ten bardziej stylizowany wariant był pierwszym, stworzonym na cześć kapitana dywizjonu, Ernesto Botto. Ernesto został trafiony w prawe udo przez samolot I-16 nad Medianą. Pomimo tego, że strzał roztrzaskał mu kość udową, udało mu się zestrzelić jeden samolot I-16 i rozproszyć pozostałe, a następnie wylądować na polu. Przeżył, ale stracił nogę. Po amputacji zastąpiono ją żelazną protezą. Kiedy wrócił do swojej eskadry, odkrył, że artystycznie uzdolniony starszy sierżant Benassi stworzył na jego cześć emblemat, malując go na kadłubie za kokpitem myśliwców dywizjonu CR.32. Godło to zostało przyjęte jako znak rozpoznawczy całej 6. Grupy Myśliwskiej, a Ernesto stał się znany jako „Żelazna Noga”.

Godło 33. Dywizji Myśliwskiej

Emblemat 33. Dywizji Myśliwskiej, Siły Powietrzne Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej. Dywizja została utworzona w 1960 roku w prowincji Hubei, składała się z dwóch pułków i była wyposażona w samoloty MiG-15bis. W 1969 roku dywizja przeniosła się do Chongqing, gdzie wypracowała sobie miano „Orłów z Mglistego Miasta” (雾都雄鹰). Emblematem dywizji jest złoty orzeł z stylizowaną cyfrą „33” na obrysie. Dywizja nadal cieszy się legendarną reputacją, a jeden z jej pilotów, Jiang Jiaji (蒋佳冀), jest pierwszym pilotem, który trzykrotnie zdobył nagrodę „Złoty Hełm” w corocznych zawodach lotniczych. Emblemat jest namalowany na myśliwcach J-11 dywizji, na zewnętrznej stronie stateczników pionowych pod znakiem lotniczym oraz po lewej stronie kadłuba pod tylną częścią kokpitu; nie jest namalowany po prawej stronie ze względu na umiejscowienie działka.

Godło 51e BCC „Alsace”

Godło 51e Bataillon de Chars de Combat „Alsace” (51. Batalion Pancerny „Alzacja”), Armia Francuska. 51. Batalion został utworzony we wrześniu 1939 i składał się z kilku gigantycznych czołgów Char 2C. Pomimo ich imponującego wyglądu, armia uznała te czołgi za przestarzałe przed wybuchem II wojny światowej i celowo nie wykorzystywała ich w walce. Zostały one wykorzystane jako narzędzia propagandy, pojawiając się w filmach i mediach jako „niepowstrzymane” super czołgi podnoszące morale. Aby utrwalić ich dziedzictwo, każdy czołg 2C otrzymał nazwę starego regionu Francji. Numer 93 to Alzacja, a wraz z tabliczką z nazwą na boku wieżyczki namalowano herb tego regionu. Po przełamaniu przez Niemców linii obronnych czołg nr 93 i pozostałe czołgi 2C zostały załadowane na pociąg transportowy, aby zapobiec ich przejęciu. Jednak z powodu blokady linii kolejowej załogi zostały zmuszone do zatopienia gigantycznych czołgów, z których wszystkie oprócz jednego zostały zniszczone wieczorem 15 czerwca 1940 roku.

Godło 7. Brygady Pancernej

Godło 7. Brygady Pancernej, Siły Obronne Izraela. Godło zostało stworzone przez żołnierza z działu konserwacji brygady w 1948 roku i zawiera wiele kluczowych szczegółów. Co ciekawe, odznaka ta była pierwszym przykładem umieszczenia numeru w samym projekcie. Składa się z flagi reprezentującej kolory Izraela oraz czerwonej strzałki, która symbolizuje sukcesy w wojnie z '48. Skrzyżowana śruba i karabin symbolizują współpracę piechoty i broni pancernej, ponieważ grupa ta była początkowo brygadą zmechanizowaną, zanim stała się pełną brygadą pancerną. Chociaż emblematy brygad nie są regularnie umieszczane na nowoczesnych pojazdach ze względów bezpieczeństwa, historycznie były one bardziej powszechne, a emblemat brygady można było zobaczyć na przednich tablicach i zderzakach ich samochodów pancernych pod koniec lat 40.

Godło 14. Dywizji Piechoty

Godło 14. Dywizji Piechoty, Cesarska Armia Japońska. Godło dywizji bezsprzecznie przypomina logo Mitsubishi i chociaż istnieją poszlaki wskazujące, że podobieństwo to jest zamierzone, nie ma wystarczających dowodów, aby to stwierdzić. 14. Dywizja korzystała z czołgów Ha-Go produkowanych przez Mitsubishi, a w latach 40. XX wieku logo tej firmy miało bardziej romboidalny kształt, bardzo zbliżony do emblematu 14. Dywizji. Może to być również nawiązanie wizualne do kryptonimu dywizji, „照兵団” lub „Shining Division” (Błyszcząca Dywizja), a emblemat ma imitować promienie światła. Tego typu oznaczenia były często mniej ustandaryzowane i nieformalne w późniejszych latach wojny, a poza ich podstawowym kształtem, interpretacja znaczenia projektu jest zazwyczaj spekulacyjna. Emblemat umieszczono na bokach wieżyczek czołgów Ha-Go podczas operacji w Peleliu w 1944 roku.