![War Thunder background](https://warthunder.com/i/bg-fon/site_theme_seek_and_destroy_desert_warrior.webp?v=9e186acf)
- For PC
- For MAC
- For Linux
- OS: Windows 7 SP1/8/10 (64 bit)
- Procesor: Dual-Core 2.2 GHz
- Pamięć: 4GB
- Karta graficzna: Karta obsługująca DirectX 10.1: Intel HD Graphics 5100 / AMD Radeon 77XX / NVIDIA GeForce GTX 660. Minimalna rozdzielczość to 720p
- Połączenie sieciowe: Internet szerokopasmowy
- Dysk twardy: 17 GB
- OS: Windows 10/11 (64 bit)
- Procesor: Intel Core i5 lub Ryzen 5 3600
- Pamięć: 16 GB lub więcej
- Karta graficzna: Karta obsługująca DirectX 11: Nvidia GeForce 1060 lub lepsza, Radeon RX 570 lub lepsza
- Połączenie sieciowe: Internet szerokopasmowy
- Dysk twardy: 95 GB
- OS: Mac OS Big Sur 11.0 lub nowszy
- Procesor: Core i5, minimum 2.2GHz (Xeon nie jest wspierany)
- Pamięć: 6 GB
- Karta graficzna: Intel Iris Pro 5200 (Mac) lub podobna od AMD/Nvidia. Minimalna rozdzielczość to 720p.
- Połączenie sieciowe: Internet szerokopasmowy
- Dysk twardy: 17 GB
- OS: Mac OS Big Sur 11.0 lub nowszy
- Procesor: Intel Core i7 (Xeon nie jest wspierany)
- Pamięć: 8 GB
- Karta graficzna: Radeon Vega II lub lepsza
- Połączenie sieciowe: Internet szerokopasmowy
- Dysk twardy: 95 GB
- OS: Ostatnie wydania 64bit Linux
- Procesor: Dual-Core 2.4 GHz
- Pamięć: 4 GB
- Karta graficzna: NVIDIA 660 z nowymi sterownikami (nie starsze niż 6 miesięcy) / podobna od AMD z nowymi sterownikami (nie starsze niż 6 miesięcy) (minimalna rozdzielczość to 720p) ze wsparciem Vulkan
- Połączenie sieciowe: Internet szerokopasmowy
- Dysk twardy: 17 GB
- OS: Ubuntu 20.04 64bit
- Procesor: Intel Core i7
- Pamięć: 16 GB
- Karta graficzna: NVIDIA 1060 nowymi sterownikami (nie starsze niż 6 miesięcy) / podobna od AMD z nowymi sterownikami (nie starsze niż 6 miesięcy) (minimalna rozdzielczość to 720p) ze wsparciem Vulkan
- Połączenie sieciowe: Internet szerokopasmowy
- Dysk twardy: 95 GB
![](https://static.warthunder.com/upload/image/!%202015%20NEWS/July/Ace%20of%20the%20month/news_G6_rom_com.jpg)
1280x1024 | 1920x1080
Alexandru Şerbănescu przyszedł na świat 17 maja 1912 roku w Coloneşti w okręgu Aluta na południu Rumunii jako trzecie z sześciorga dzieci. Jego ojciec, również Alexandru, był notariuszem. Od początku odstawał od swoich rówieśników, podchodząc do nauki z pozytywnym nastawieniem i entuzjazmem, a do tego kochał sport. Po ukończeniu niższej szkoły średniej w Jassach w wieku 15 lat przystąpił do nauki w Szkole Wojskowej im. Nicolae Filipescu, a cztery lata później podjął dalsze kształcenie w Szkole Wojskowej Księcia Karola w Sibinie. W 1933 roku jako 21-latek Şerbănescu otrzymał stopień podporucznika i został wysłany do służby w 3 Batalionie Piechoty Górskiej w Braszowie w centralnej części Rumunii.
![]() |
Alexandru Șerbănescu |
Wyróżniał się na tle innych oficerów. Szybko ujawnił swoje zdolności przywódcze i strzeleckie. Ponadto cechował się dużą wytrzymałością fizyczną i przejawiał uzdolnienia w kierunku specjalistycznych umiejętności tak bardzo potrzebnych dowódcy górskiego oddziału piechoty. Şerbănescu szukał jednak nowych wyzwań. Szybki rozwój rumuńskiego lotnictwa wojskowego w latach 30. sprawił, że w lutym 1939 roku rozpoczął on szkolenie na obserwatora lotniczego w Rumuńskich Siłach Powietrznych. Całkowicie pochłonięty lotnictwem na początku roku 1940 skierował swoje priorytety i tory kariery na ukończenie kursu pilotażu.
W tamtym czasie sytuacja polityczna Rumunii była, delikatnie mówiąc, skomplikowana. W latach 30. była ona sojusznikiem Wielkiej Brytanii i Francji, lecz po zakończonych niekorzystnym rozstrzygnięciem sporach terytorialnych w kraju zaczęły narastać nastroje faszystowskie, które, podobnie jak w nazistowskich Niemczech, zaczęły zdobywać coraz większą popularność. Zanim Şerbănescu został zakwalifikowany jako pilot myśliwca Rumunia zerwała porozumienia z Wielką Brytanią i Francją, coraz bardziej licząc na niemieckie wsparcie. Te zmiany polityczne sprawiły, że Şerbănescu w trakcie kursu szkolił się na różnych samolotach, począwszy od dostarczonych jeszcze za czasów sojuszu z Wielką Brytanią Hurricane’ów poprzez pozyskane od Niemców samoloty Bf-109 a skończywszy na rodzimych myśliwcach IAR 80. Latając na tych ostatnich, w październiku 1940 roku został zakwalifikowany jako pilot myśliwca.
Chociaż w swojej grupie nie był najbardziej doświadczonym pilotem, doceniono jego służbę w piechocie i gdy otrzymał rozkaz udania się na front wschodni mianowano go zastępcą dowódcy eskadry. Jego 7 Grupa Myśliwska wyposażona w samoloty Bf-109E i IAR 80 została wysłana pod Stalingrad w celu wsparcia doświadczonych jednostek Luftwaffe, które tam już stacjonowały. Swój pierwszy samolot Şerbănescu strącił 17 września, a tydzień później na swoim koncie zapisał drugie zwycięstwo — prawdopodobnie nad Po-2.
![](https://static.warthunder.com/upload/image/!%202015%20NEWS/July/Ace%20of%20the%20month/9LpTvI8.jpg)
Bf.109G-6, Kpt. Alexandru Serbanescu, Grupul 9 Vanatoare in the Wiosna / Lato 1944 r.
kamuflaż wykonał NoRemorses | Pobierz Stąd
Krwawe walki mające na celu odparcie sił radzieckich w regionie trwały aż do jesieni 1942 roku. 22 listopada sowieckie siły otoczyły lotnisko 7 Grupy Myśliwksiej w Karpovce, co zakończyło się zarządzeniem ewakuacji. W śniegach siarczystej rosyjskiej zimy przydało się górskie doświadczenie Şerbănescu. Były oficer piechoty przejął dowodzenie nad obroną lotniska podczas ewakuacji. Wzmocnił siłę ognia dwóch baterii przeciwlotniczych, wykorzystując 20-milimetrowe działka Bf-109. Ogon myśliwca został podparty na beczkach, co pozwoliło celować nieruchomą bronią pokładową samolotu do celów naziemnych. Pod ciężkim ostrzałem jedenaście samolotów Bf-109 wzbiło się w powietrze, każdy mając w swojej ciasnej kabinie jednego lub dwóch dodatkowych pasażerów. Ośmiu udało się uciec spod sowieckiego ataku, trzy zostały zniszczone podczas próby ich poderwania. Şerbănescu znalazł się wśród ocalałych.
![]() |
Pomnik Alexandru Şerbănescu na cmentarzu w Bukareszcie. |
7 Grupa Myśliwska kontynuowała loty operacyjne przez cały styczeń i luty 1943 roku, lecz pod koniec lutego pozostały jej tylko trzy sprawne myśliwce. Po wyjątkowo ciężkich zimowych walkach odesłano ją na przezbrojenie. Z sześcioma potwierdzonymi zwycięstwami na koncie Şerbănescu otrzymał awans do stopnia kapitana. Po krótkim odpoczynku ponownie powrócił na front wschodni jako dowódca 57 Eskadry Myśliwskiej wyposażonej w samoloty Bf-109G.
W walkach, które toczyły się całą wiosnę, 57 eskadra odniosła pod dowództwem Şerbănescu wiele znaczących sukcesów. On sam za swoje umiejętności i odwagę został w czerwcu odznaczony Złotym Krzyżem Orderu Aeronautical Virtue, który przyjął z rąk marszałka Antonescu — ówczesnego zwierzchnika sił zbrojnych Rumunii, a faktycznie dyktatora. Niecałe dwa tygodnie później otrzymał niemiecki Krzyż Żelazny I klasy w uznaniu 23 potwierdzonych zestrzeleń, które dawały mu wówczas pierwsze miejsce wśród najskuteczniejszych rumuńskich pilotów myśliwców.
Grupa kontynuowała wykonywanie lotów bojowych przez całe lato. Jednak w sierpniu Bf-109, za którego sterami siedział Şerbănescu, został trafiony, a on sam doznał ran, z których jedna pozostawiła na jego twarzy bliznę. Pod koniec miesiąca wraz z innymi zasłużonymi pilotami został odznaczony Orderem Michała Walecznego III klasy. Niestety na jednym nieszczęśliwym locie się nie zakończyło. Już w kolejnym miesiącu formacja rumuńskich Bf-109 została z zaskoczenia zaatakowana przez grupę radzieckich Ił-ów 2 znajdujących się na znacznie większej wysokości. Bitwa skończyła się dotkliwymi stratami po stronie rumuńskiej. Şerbănescu również został trafiony, ale nie zdecydował się na użycie spadochronu, starając się powrócić uszkodzonym myśliwcem i mimo wszystko wylądować na swoim lotnisku. Podobno kilka dni później radzieckie gazety doniosły o całkowitym zniszczeniu rumuńskiej 7 Grupy Myśliwskiej, a Şerbănescu, dowiedziawszy się o tym, poleciał nad lotnisko radzieckie i zrzucił wiadomość, w której zapraszał Sowietów do przelotu nad lotniskiem rumuńskim, obiecując całkowite wstrzymanie ognia tylko po to, by sami przekonali się, że grupa ma się dobrze i wciąż jest gotowa do walki.
Walki trwały przez całą jesień i nawet z nadejściem nowego roku nie było przesłanek co do tego, że Rumuni mogą mieć choć chwilę wytchnienia. W lutym 1944 roku Şerbănescu objął dowodzenie nad 13 Grupą Myśliwską utworzoną z 47, 48 i 56 Eskadry. Ponieważ terytorium Rumuni było silnie bombardowane przez USAAF, został wraz ze swoimi ludźmi odesłany do ojczyzny w celu utworzenia narodowej obrony powietrznej. 11 czerwca 1944 roku zestrzelił pierwszy amerykański samolot — B-17 — zaliczając tym samym 45. zwycięstwo. Regularnie latał, próbując odeprzeć ataki amerykańskich bombowców, co zaowocowało strąceniem dwóch P-51 w kolejnych tygodniach.
W Rumunii zaczęły jednak narastać nastroje antyfaszystowskie. Niestety nie na tyle szybko, by mogły one ocalić życie Şerbănescu. 18 sierpnia został wysłany wraz z dwunastoma swoimi pilotami do walki z nadciągającymi samolotami amerykańskimi. Bf-109 uwikłały się w indywidualne starcia powietrzne z myśliwcami P-51 i P-38 eskortującymi bombowce. Mimo iż dwaj piloci podlegli Şerbănescu widzieli, że ma on na ogonie wroga, nie mogli mu pomóc na czas. Jego Bf-109 przewrócił się na bok i zanurkował ku ziemi. Şerbănescu wciąż mógł nadawać przez radio, ale nie był w stanie skorzystać ze spadochronu — prawdopodobnie był śmiertelnie ranny. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Chłopaki, spadam”. Pięć dni później za sprawą zamachu stanu dokonanego przez króla Michała I wobec rządów generała Antonescu Rumunia przeszła na stronę aliantów.
Kapitan Alexandru Şerbănescu był najlepszym dowódcą i drugim pod względem skuteczności rumuńskim pilotem. Budził podziw i szacunek nie tylko swoich ludzi, ale również prawdopodobnie bardziej wymagającego dowództwa Luftwaffe. Otrzymał najwyższe odznaczenia państwowe w swoim kraju, a na swoim koncie zanotował 47 potwierdzonych zestrzeleń. Dziś jego imię nosi jeden z bulwarów w Bukareszcie oraz jedna z baz sił powietrznych, a każda rocznica jego śmierci jest uroczyście upamiętniana.
O Autorze:
![]() |
Mark Barber, Konsultant Historyczny War Thunder Mark Barber jest pilotem Brytyjskiej Royal Navy. Jego pierwsza książka została opublikowana przez Osprey Publishing w 2008 roku, następnie napisał kilka tytułów dla Ospray i publikacji dla kilku magazynów, takich jak Brytyjski topowy magazyn poświęcony tematyce lotnictwa FlyPast. Jego główne dziedziny zainteresowań to Brytyjskie Lotnictwo Morskie podczas I i II Wojny Światowej oraz Dowództwo Myśliwskie RAF podczas II Wojny Światowej. Obecnie współpracuje z Gaijin jako konsultant historyczny, wspomagając funkcjonowanie Sekcji Historycznej War Thundera (forum) oraz rubryki As Miesiąca. |
W jednej z nadchodzących aktualizacji, wprowadzimy do War Thunder oznaczenie "Grupul 9 Vânãtoare":
Chciałbyś posiadać w swoim hangarze jedną z rumuńskich maszyn? Zasądź za sterami samolotów premium Bf.109G-2 lub Hs-129B-2, które możesz odnaleźć w poniższych zestawach:
Zespół War Thunder