Po ujrzeniu skuteczności Blitzkriegu w Europie, amerykańska armia rozpoczęła gwałtowny proces przemiany sił pancernych, które mogłyby sprostać i dorównać obecnym jednostkom Wehrmachtu.

M4 jest w gruncie rzeczy wersją rozwojową M3 Lee i bazuje na wielu podzespołach swojego poprzednika. Głowna zmiana to nowa wieżą, na której postanowiono zamontować  działo M3 L/40 kalibru 75 mm.

Napędzał go 400-konny silnik Continental R975, który podobnie jak inne jednostki napędowe był chłodzonym powietrzem benzyniakiem. Opancerzenie wynosiło od 30 do 76 mm, co w momencie projektowania do walki z czołgami Pz.III i Pz.IV było zdecydowanie wystarczający pancerzem, sytuacja zmieniła się po wejściu do walk ciężkich czołgów niemieckich, jak Tygrys i Pantera.

Sherman był dostarczany zarówno wojskom sowieckim, w ramach programu Lend-Lease, ale także pancerniakom z Wielkiej Brytanii, którzy doskonale wykorzystali jego konstrukcję do zamontowania genialnego 17-funtowego działa, to właśnie odmiana Firefly, miała szybko zaskoczyć niemieckich czołgistów.

Zespół War Thunder